Einar Oddur kom til þings með einstæða lífsreynslu. Hann hafði staðið fyrir öflugum og myndarlegum atvinnurekstri í heimabyggð sinni, var gjörkunnugur stjórnmálum og hafði uppskorið verðskuldaða aðdáun alþjóðar fyrir sinn mikla þátt í Þjóðarsáttinni. Vopnaður þessari miklu reynslu og leiftrandi gáfum, gæddur sannfæringakrafti mikils mælskumanns, hlaut hann að marka sér öflugan sess. Sú varð líka raunin. Til viðbótar við allt annað hafði Einar Oddur svo hæfileika sem ákaflega fáum er gefið; hann gat komið orðum að hlutum með svo einstæðum hætti að eftir því væri tekið. Þarna kom til frumleiki hans í hugsun og sá eiginleiki að skynja ný sjónarhorn sem okkur öðrum voru gjörsamlega lokuð. Enginn vafi er á því að einmitt þessir eiginleikar, glaðbeitt fas og alþýðleg framkoma, gerðu honum kleyft að innsigla það mikla afrek, þjóðarsáttina, sem borið hefur hróður hans víðast. Þar gagnaðist honum að geta brotið upp á frjórri hugsun og ná þannig árangri. Þetta er guðsþakkarverður eiginleiki sem fáum er gefinn. Aldrei varð ég var við að Einar Oddur miklaðist af þessu mikla afreki sínu. Margur hefði reynt nýta slík verk, sér til pólitísks framdráttar. En ekki Einar Oddur. Frekar dró hann úr hlut sínum þegar þessi mál báru á góma. - Þannig kemst ég að orði í minningargrein um Einar Odd Kristjánsson alþm. sem birtist í Morgunblaðinu sl. miðvikudag. Greinin fer hér á eftir í heild sinni. Lesa meira