Þríhliða samkomulag af því tagi sem gert var á milli aðila vinnumarkaðarins og ríkisvaldsins í gær er ekkert einsdæmi í okkar sögu. Þekkt er dæmið frá því í upphafi sjöunda áratugarins, þegar Viðreisnarstjórnin gerði slíkt samkomulag við vinnuveitendur og launþega. Alkunna er að ríkisvaldið átti hvað eftir annað aðild að lyktum stórra kjarasamninga, svo kallaðs samflots. Samningarnir frægu, Þjóðarsáttarsamningarnir, frá árinu 1990 rufu vítahring, verðbólgu og kaupmáttarrýrnunar. Samkomulag af því tagi sem nú er gert telst því mjög í þessum anda. Þetta skiptir miklu máli. Og er endurspeglun á allt annars konar samstarfi aðilanna, en við þekkjum frá öðrum löndum í ýmsum tilvikum. Menn setja sér sameiginleg markmið um lífskjör, verðlagsþróun, félagsleg réttindi og atvinnuöryggi, svo nefnd séu dæmi og vinna að þeim sameiginlega.
Við Sjálfstæðismenn fögnum að sjálfsögðu því að formaður okkar sé nú orðinn forsætisráðherra. Geir H. Haarde á eftir að skila því starfi vel og farast það vel úr hendi. Skýr myndin sem hann brá upp á Austurvelli á Þjóðhátíðardaginn undirstrikaði vel hve hann gerir sér grein fyrir meginviðfangsefnum okkar á næstunni. Það er þýðingarmikið. Sjálfstæðisflokkurinn er einhuga og öflugur sem fyrr og þess albúinn að takast á við verkefni framtíðarinnar. Í því sambandi má víkja að efnahagsmálunum. Þar hefur flest gengið okkur í hag. Lífskjör hafa batnað, mikil og margbreytileg atvinna í boði og hið opinbera hefur getað staðið undir mikil verkefnum, samfara því að lækka skatta. Þau verkefni sem við blasa eru ekki vegna þess að við stöndum frammi fyrir einhverri vá. Öðru nær. Þetta eru einvörðungu verkefni sem viðráðanleg eru i góðri sátt aðila. Þess vegna bera að undirstrika það sem Geir H. Haarde forsætisráðherra sagði á 17. júní. Hann lagði áherslu á hugmyndafræði sáttar og samvinnu við launþega og vinnuveitendur. Það er skynsamleg stefna á öllum tímum og alveg sérstaklega þegar hægja þarf á siglingunni, beita aðeins upp í og koma í veg fyrir ágjöf. Þannig tryggjum við að kúrsinn verði réttur og að við komumst í höfn áfallalaust, með góðan aflafeng. Þannig kemst ég að orði í nýjum pistli sem birtist hér á heimasíðunni
Lesa meira
Ég hygg að það hefði verið í raun stórfrétt hefði ég kveðið upp úr um að uppbygging þorskstofnsins kallaði EKKI á tímabundnar fórnir. Við vitum að skv. mælingu Hafrannsóknarstofnunar miðar okkur ekkert í uppbyggingu stofnsins. Það blasir við - og er auðskiljanlegt rökrétt samhengi - að óbreytt ástand er ekki líklegt til þess að stuðla að breytingu á því. Tillögur um uppbyggingu munu því leiða til breytinga og koma því við einhvern þann sem stundar fiskveiðar í dag - sjómenn útvegsmenn, fiskvinnslufólk og fiskverkendur, svo dæmi sé tekið. Þannig kemst ég að orði í pistli hér á eftir í kjölfar ræðu minnar á Sjómanna daginn og segi þar meðal annars ennfremur: Menn eiga þess vegna að viðurkenna það að engar ókeypis lausnir eru til. Það er hins vegar óhjákvæmilegt að fara vel og vandlega yfir málin, leggja fram tillögur og móta framtíðarstefnu. Til þessa verks verðum við að ætla okkur nægjanlegan tíma