Það er alltaf dálítið gaman að fylgjast með í umræðum hvernig stjórnarandstöðuflokkarnir Samfylking og Vinstri grænir tjá gagnkvæman ástarhug sinn í verki. Eina stundina ganga á milli miklar yfirlýsingar um gagnkvæma ást og virðingu. En þá næsta þá skjótast á milli löðrungarnir, misjafnlega snyrtilegir þó. Stundum er talað með yfirbragði hins elskulega skepnuskapar og þá finnst okkur sem utanvið stöndum að best takist til. Snyrtilegur og áferðarfallegur pólitískur snoppungur þykir enda snjall í ranni flokkanna tveggja.

Tvö skemmtileg og skýr dæmi um þessa aðferðarfræði í millum flokkanna tveggja birtust okkur nú á dögunum og er engin ástæða til þess að þau þurfi að liggja í láginni. Fyrra dæmið er af því er Kolbrún Halldórsdóttir skaut föstum skotum á Samfylkinguna vegna meintra skoðanaskipta flokksins varðandi Norðlingaölduveitu og hitt er formaður Samfylkingarinnar, sama dag, kenndi í raun samningum við opinbera starfsmenn sem Ögmundur Jónasson fer fyrir, um orsakir hins umdeilda Kjaradóms.