Koma munu sóldagar
Minningarathöfnin á Flateyri í gær var óskaplega falleg og minnisstæð. Við vorum þarna samankomin, líklega um 500 manns í íþróttahúsinu og minntumst þeirra sem fórust í snjóflóðunum og hugsuðum til baka til dagsins ægilega þegar snjóflóðið féll yfir Flateyri. Þetta var sár dagur og gleymist aldrei. Ekki frekar en janúardagurinn fyrir rúmum tíu árum þegar snjóflóðið féll í Súðavík.
Samkenndinin, eða samlíðanin eins og hún Vigdís Finnbogadóttir fyrrverandi forseti kaus að kalla það í fallegri ræðu sinni á Flateyri, er óskaplega góð tilfinning. Við fundum það í gærkvöldi eins og við skynjuðum það fyir tíu árum að Ísland átti eina sál þessa myrku vetrardaga. Hvert einasta mannsbarn fann til. Það brast strengur í brjóstum okkar allra.
Við gleymum aldrei þessum dögum. Og það er rétt sem félagi minn og vinur Einar Oddur Kristjánsson alþingismaður sagði í mjög góðri ræðu sinni á Flateyri í gær. - Við eigum heldur aldrei að gleyma.
Morguninn sem nafni minn hringdi og tjáði mér harmafregnina og við ókum þögulir saman ofan að stjórnstöð almannavarna var alveg óskaplega dimmur í huga manns. Við sátum þarna þennan dag, hjálparvana og fylgdumst með fregnum að vestan. Stundum komu gleðifregnir en svo voru aðrar sem boðuðu okkur sorg. Þetta voru erfiðar stundir. Þó ekkert hafi það verið hjá þeirri sorg sem þeir upplifðu sem um sárast áttu um að binda.
Maður fann í gærkvöldi hvernig þessi atburður fyrir tíu árum hvílir yfir öllu. Samt er þetta langt um liðið, uppbygging hefur átt sér stað og varnarmannvirki hafa gert byggðina örugga. En minningin er til staðar. Þess vegna var óskaplega gott og notalegt að vera þarna í gær á meðal vina og félaga. Sjá og upplifa vináttuna sem birtist þegar fólk kom að úr nágrannabyggðunum til þess að taka þátt í minningarstundinni.
Dagskráin var líka afskaplega vel heppnuð. Hún var borin uppi af framlagi heimamanna og einkenndist mjög af frumsömdu efni. Og eins og vera bar var lesið úr kvæðum önfirska skáldbóndan frá Kirkjubóli í Bjarnardal, Guðmundar Inga Kristjánsssonar. Það var viðeigandi. Hans bestu kvæði eru með því besta sem ort hefur verið á íslenska tungu síðari áratugina. Þar á meðal kvæðið hans, Koma munu sóldagar, sem ég greip stundum til fyrir tíu árum og mér fannst alltaf uppörvandi að lesa.
Stundin á Flateyri í gær var öllum til sóma, sem að henni komu. Þetta var góð samvera, full af virðingu fyrir þeim sem létust og góðum hug þeim til handa sem misstu ástvini sína. Og síðast en ekki síst, sem Flateyringarnir lögðu áherslu á; full af þakklæti til allra þeirra sem lögðu lið, sýndu samhug í verki á þessum erfiðu tímum fyrir tíu árum.
