Pistlar
Stórfurðuleg viðbrögð stjórnarandstæðinga
Viðbrögð stjórnarandstöðunnar við velheppnaðri einkavæðingu Símans og ráðstöfun fjárins sem fyrir hann fékkst er í senn brjóstumkennanleg og stór furðuleg. Fyrst var það Ingibjörg Sólrún sem helst virtist syrgja að útlendingar hefðu ekki komið að kaupunum á þessu mikla fyrirtæki. Og núna mynda þau Steingrímur J. Sigfússon formaður VInstri Grænna og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir formaður Samfylkingarinnar talkór og segja skýrri röddu, bæði ein og sér og saman: Þetta gengur ekki. Það gengur ekki að ráðstafa peningunum svona fram í tímann. Það er hið sama og að taka völdin af stjórnmálamönnum framtíðarinnar.
Þetta er fróðlegt spjall en furðulegt.
Á móti langtímahugsun?
Fyrir það fyrsta: Hversu oft skyldum við ekki hafa heyrt þetta fólk og fleira skamma stjórnmálamenn almennt og stjórnvöld sérstaklega fyrir skort á framtíðarsýn; fyrir skort á langtímahugsun og stefnumótun til lengri tíma. Nú gerist það að meirihlutaríkisstjórn, með fulltingi þingflokka sinna ákveður ráðstöfun fjármagnsins sem fékkst fyrir Símann og setur fram stefnu sína í þeim efnum. Er það ekki langtímastefnumótun? Ber það ekki vott um að menn vilji einmitt setja fram langtímahugsun, sem tekur jafnt til ríkisfjármála og áhersluatriða á fjölmörgum sviðum samfélagsins okkar.
Eða er það til vansa fyrir eina ríkisstjórn að menn viti áherslur hennar? Er það slæmt að menn þekki að þessi ríkisstjórn vilji ganga varlega til verks vegna efnahagsástandsins, en að síðan verði fjármununum varið með þeim hætti sem tillögur ríkisstjórnarinnar bera vott um?
Ríkisstjórn án stefnu, ríkisstjórn án skoðana, er það málið?
Ingibjörg Sólrún hælir ríkisstjórninni fyrir að láta peningana ekki í umferð strax. Slíkt sé skynsamlegt vegna efnhagsaðstæðna. Satt og rétt hjá formanni Samfylkingarinnar og gott að heyra jákvæðan tón úr þessari átt, svona til tilbreytingar. En síðan segir hún það gagnrýnisvert að búnar séu til framtíðaráætlanir um ráðstöfun fjárins. Hvernig gengur þetta eiginlega upp? Kenningin virðist sem sé sú að ekki megi ráðstafa peningunum í samtímanum og ennþá síður leggja fram áætlanir um hvernig beri að ráðstafa þeim í framtíðinni ! - Það fer að verða vandlifað í henni veröld.
Og nú skulum við velta einu fyrir okkur. Hvert væri upplitið á ríkisstjórn, sem væri í þeim sporum að hafa selt eign, hefði til ráðstöfunar 67 milljarða, en setti ekki fram neinar tillögur um ráðstöfun fjárins? Það þarf varla að spyrja og hvað þá svara svona spurningu. Það blasir svo við að ríkisstjórn hlýtur að setja fram fyrirætlanir sínar. Annað einfaldlega gengi ekki.
Tímafrekur undirbúningur
Og svo er það eitt enn. Hluti af þeim fjármunum sem hér um ræðir fer til framkvæmda, svo sem vegagerðar. Það þekkja menn að undirbúningur framkvæmda er ætíð tímafrekur. Löggjöfin er þannig að jafnan er krafist umhverfismats, kynningar á verkinu og svo framvegis. Ekki er óalgengt að undirbúningur verka á borð við myndarlega vegagerð taki nokkur ár. Það er því alveg ljóst að það mun stuðla að vönduðum undirbúningi og góðu verklagi að verk séu ákveðin fram í tímann. Það er til fyrirmyndar og stórfurðulegt að stjórnmálamenn sem vilja láta taka sig alvarlega fordæmi slíkt.
Alþingi hefur síðasta orðið
Við þurfum ekki annað en að horfa til þeirra áætlana sem Alþingi samþykkir. Samgönguáætlun er til tólf ára; þar af eru fjögur ár þar sem verkum er raðað nákvæmlega niður. Ekki rekur mig minni til að hinn gamli samgönguráðherra, Steingrímur J. Sigfússon, hafi fundið að því verklagi. Vorið 2007 munum við til dæmis endurskoða Samgönuáætlun og taka ákvörðun um framkvæmdir næstu fjögur árin á eftir. Með öðrum orðum mun það Alþingi sem nú situr samþykkja verkáætlun meira og minna allt næsta kjörtímabil. Ber þá að skilja gagnrýni þeirra formannanna úr stjórnarandstöðunni að slíkt eigi að leggja af?
Þetta verklag er þess háttar að Alþingi hefur alltaf síðasta orðið. Vilji Alþingi breyta ákvörðunum þá gerist það. Þess vegna er málflutningur stjórnarandstöðunnar brjóstumkennanlegur og gæti gefið til kynna að þessir reyndu stjórnmálaforingjar þekki ekki einföldustu sannindi í gangverki lýðræðis og þingræðis
