Stöðugt fjölgar þeim sem vilja fara í háskólanám hér á landi. Það er gott. Háskólastarfsemi er örugglega einn af vaxtarbroddunum í atvinnulegu tilliti. Mikil áhersla hefur verið á uppbyggingu háskólanáms í landinu undanfarin ár. Háskólar eru nú á landsbyggðinni, en meginuppbyggingin er samt sem áður enn á höfuðborgarsvæðinu.

Nú er hins vegar alveg sérstakt lag. Það er skynsamlegt að leggja mesta áherslu á uppbyggingu háskólakennslu á landsbyggðinni. Það er eðlilegt að gefa þeim skólum kost á að vaxa umfram meðaltal í landinu. Þannig nýtum við innviði samfélagsins betur, við eflum háskólakennslu almennt í landinu og sérstaklega á landsbyggðinni, þar sem minni áhersla hefur verið lögð á slíkt framundir þetta og loks er þetta örugglega skjótvirk aðgerð til þess að efla stöðu landsbyggðarinnar.

Hin slaka staða þorskstofnsins hér við land er mikið áhyggjuefni og í raun undrunarefni. Það liggur fyrir að okkur hefur ekkert miðað í 30 ár. Við erum að spóla í sama hjólfarinu. Þrátt fyrir mikil áform okkur um uppbyggingu erum við enn á sama stað. Þetta er náttúrulega algjörlega óviðunandi. Við spyrjum spurninga, en höfum engin ótvíræð svör.

Sumir leggja fram eina lausn á málinu. Aðrir einhverja aðra. Þetta getur vitaskuld ekki gengið. Við erum hér að ræða um mikilvægustu nytjategund okkar mikilvægustu auðlindar. Það er á hinn bóginn rétt hjá Árna M. Mathiesen sjávarútvegsráðherra að efna til skipulegrar umræðu um málin. Svarsins við hinnu áleitnu spurningu um slaka stöðu þorskstofnsins er nefnilega ekki að leita eingöngu í þröngum fræðaheimi. Þar þarf að ríkja hugmyndaleg samkeppni.