Pistlar
Djásn og dýrmæti og Drottni sjálfum lík (ur)
Persónudýrkun í stjórnmálum átti fyrr meir ekki upp á pallborð í orðræðum vinstri sinnaðs fólks. Margar ræðurnar voru fluttar um fánýti slíks, ótal greinar skrifaðar og segja má að stundum hafi baráttan gegn persónudýrkun í stjórnmálum orðið aðalatriði í málflutningi af vinstri vængnum.
Þetta féll líka að stjórnmálahugmyndum vinstri manna. Einstaklingar gátu ekki orðið hreyfiaflið. Þeir voru þátttakendur í sögulegri þróun, höfðu áhrif en ekki meir. Það var kenningin sem allir töldu viðtekna. Að vísu var persónudýrkun landlæg í málflutningi sósíalista á velmektarárum Sovétdýrkunarinnar hér á landi og margir góðir menn gengu þá undir það jarðarmen. En allt slíkt var gleymt þegar langhundarnir voru settir á um vonsku pólitískrar persónudýrkunar síðarmeir.
En nú er þetta að breytast. Í kosningabaráttunni í formannskjöri Samfylkingarinnar birtist okkur persónudýrkun á háu stigi. Gleggst má það trúlega finna í skrifum á heimasíðu Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Sennilega er það meðal annars þetta sem átt er við, þegar sagt er af stuðningsmönnunum, að formennska hennar í Samfylkingunni valdi þáttaskilum; innleiðing persónudýrkunarinnar í sinni öfgafyllstu mynd.
Hin fölskvalausa aðdáun
Það yrði of plássfrekt á þessari heimasíðu að tiltaka allt það sem sett er á blað um ágæti formannsefnisins. Því verður látið nægja að kalla til vitnis einn þeirra sem tjá hina fölskvalausu aðdáun sína. Er hér á ferð gamall samstarfsmaður og undirmaður Ingibjargar Sólrúnar frá borgarstjóraárunum. Af kynnum sínum dregur hann upp mynd af goði sínu.
Hér er vísað til greinar Jóns Björnssonar sem var um hríð einn af toppunum í borgarkerfi Reykjavíkur og lýsir hann Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur með svofelldum hætti á heimasíðu frambjóðandans:
Hrygna, haförn og hreindýr !!!
"Ég vann með Ingibjörgu Sólrúnu í fimm ár og hef ekki lent í öðru eins. Hún er sprettharðari en hrygna, víðsýnni en haförn og þolnari en hreindýr. Hún hefur mörg hundruð gígabæta minni. Veikleikar hennar eru bæði fáir og ómerkilegir. Svo er hún skynsöm, réttsýn og heiðarleg og tekur örugglega ekki nema í mesta lagi eitt feilspor á ævinni. Hún á að stjórna Samfylkingunni, Íslandi og helst allri Evrópu - ekki spurning.?
Evrópa og ekkert minna
Þetta er ótrúleg lýsing. Gallalaus manneskjan; og þó. Hún tekur eitt feilspor um ævina. Skyldi það spor þegar hafa verið stigið, er þess að bíða eða hvað?
Og ljóðræn er lýsingin; "Hún er sprettharðari en hrygna, víðsýnni en haförn og þolnari en hreindýr", að sögn hins gamla samstarfsmanns. Borin semsé saman við þrjú eintök dýraríkisins sem skara fram úr á tilgreindum sviðum og hefur frambjóðandinn alls staðar yfirburði. En það er ekki nóg að líkja goðinu við þá sem lífsanda draga, til þess að teikna upp drætti ofurmennisins. Hún er með mörg hundruð gígabæta minni. segir líka í mannlýsingunni og jafnast þar með á við hinar öflugustu tölvur samtímans ! - Ætli þeir hafi heyrt af þessu hjá geimferðarstofnunum heimsins, þeir ku búa til svo öflugar tölvur. Hefði kannski verið nóg að kalla á hinn gamla borgarstjóra úr Reykjavík ?
Enda er það niðurstaða Jóns Björnssonar að ekki nægi slíkum snillingi að hafa Samfylkinguna eina undir, Ísland nægir ekki heldur. Henni sæmir ekki annað en að stjórna gjörvallri Evrópu og skilur maður þá fyrst núna áhuga hennar á að troða Íslandi inn í Evrópusambandið.
Það er helst að maður undrist þá hæversku pistlahöfundar að kalla hana bara til Evrópu einni, því annar eins snillingur sem hefur alla þá kosti sem upp voru taldir, getur varla látið sér annað sæma en stjórna öllum heiminum. Og mega þá smámenni heimsins, þó stjórni þeir stærri ríkjum, fara að vara sig.
Öld nýtur snilldarmanns
Það er full ástæða til þess að þakka Jóni Björnssyni innilega fyrir þessa hófstilltu lýsingu á goði sínu. Manni verða kostir persónunnar svo vel ljósir eftir að hafa lesið pistil hans.
Svo rifjast upp forn skrif vinstri manna um persónudýrkun í stjórnmálum. Og hvað gerist nema einmitt það að upp í kollinn manns skýst vitneskjan um að hér fyrr meir voru það einmitt einstaklingar úr hinni sósíalísku hreyfingu sem báru hæst á lofti kyndil persónudýrkunarinnar. - Öld nýtur snilldarmanns og það allt saman, sem þá var ort. Og þó ólíku sé saman að jafna er gaman að vita að á þessu sviði kunna menn ennþá taktana.
Og er þá ekki við hæfi á því að enda þessi skrif á að vitna í gamla Marx, sem sagði ett sinn, sem fleygt er orðið, að sagan endurtaki sig alltaf, fyrst sem tragedía og síðan sem farsi. Og sannast þá enn að oft ratast kjöftugum satt orð á munn, eða þannig.
