Innrásin var forsenda kosninga í Írak
Vel heppnuðum kosningum í Írak er lokið. Þrátt fyrir að hryðjuverkamenn hafi reynt sitt ítrasta til þess að koma í veg fyrir kosnignar og fæstir hafi talið líklegt að þær gætu átt sér stað, tala tölurnar sínu máli. 60% kosningaþátttaka (sem er nokkurn veginn sú sama og var hér á landi í forsetakosningunum) er ævintýraleg, í ljósi þess að fjöldi fólks gekk að kjörborðinu þrátt fyrir hótanir vígamanna. Fólkið reis upp gegn kúgurunum og neytti lýðræðislegs réttar; réttar sem það hafði ekki fengið að njóta áður.
En hver var forsenda kosninganna? Meginforsendan var auðvitað hin úthrópaða innrás í Írak. Án hennar væri harðstjórinn Saddam enn við völd. Engar kosningar hefðu átt sér stað, engar forsendur verið fyrir endurreisnarstarfi og uppbyggingu. Þeir sem voru andsnúnir innrásinni í Írak voru því í raun andvígir kosningum og því fyrsta skrefi að lýðræðiseflingu, sem þær sannarlega eru í þessu hrjáða landi.
Upphaf ekki lokapunktur
Öllum er ljóst að kosningarnar eru enginn lokapunktur. Alls ekki raunar. Þær eru hins vegar vonandi gleðilegt upphaf. Lýðræðislega kjörin stjórnvöld í Írak geta nú haft forystu um uppbygginar - og endurreisnarstarf. Þeirra býður mikið verk. Eyðilegging átakanna síðustu tvö árin er sannarlega mikil. Þó enn verði örðugara að glíma við það mikla meinvarp sem stjórn Saddams var þjóðfélaginu öllu.
Írakar eru sundruð þjóð. Þar ríkir mikil heift. Hörmungarástandið er gróðrastía fyrir öfgaöfl. Stóra verkefnið verður að skapa betra þjóðfélag og frið sem hvorutveggja er forsenda stöðugleika á þessu svæði. Þar höfum við, þjóðir heimsins, miklum skyldum að gegna.
Nú gefst líka einstætt tækifæri í þessum heimshluta að byggja upp öflugt þjóðfélag með lýðræðisréttindum. Írak á mikinn olíuauð sem þarf að nýtast þegnum landsins. Lýðræði er fágætt á þessum slóðum. Það gæti orðið fyrirmynd og markmið víðar, en forsendan er auðvitað að það feli í sér virðingu fyrir trú manna og siðum, menningu og sögu þeirra merku landa sem teljast til nágranna Íraks
