Illskiljanlegur kjarahnútur
Kennaradeilan er í illskiljanlegum hnút. Lausnin getur ekki verið lagasetning á deiluna. Slíkt leysir ekki hnútinn, en gæti að vísu frestað vandanum. Viðfangsefnið framundan hlýtur að vera að ganga þanning frá málum að báðir aðilar séu sáttir. Út á það ganga samningar um kjaramál.
Sveitarfélögin vísa til þess að launapakkinn vegna skólanna sé orðinn þeim þungur og hafi hækkað, jafnframt því að meðallaun kennara hafi hækkað mikið. Kennarar segja að það sé ekki allt sem sýnist. Hærri laun séu í stað meiri vinnu. Kennarastarfið hafi breyst; snúist nú æ meir um aðra hluti en hið hefðbundna kennslustarf. Launaþróunin endurspegli það hins vegar ekki
Er skriffinnskan að kæfa okkur?
Eins og mál hafa þróast virðist skriffinnska og stjórnunarverkefni hafa tekið æ stærri hlut af tíma starfsmanna skólanna. Á skólana hafa hlaðist ný verkefni. Samþætting náms og auknar kröfur foreldra til skólastarfsins hafa breytt skólunum. Hefðbundið uppeldishlutverk foreldra er nú komið í vaxandi mæli inn í skóla. Uppfræðsla barna er ekki eina hlutverk kennara.
Skriffinnska, fundarhöld af alls konar tagi og alls konar verkefni utan kennslustofunnar virðast hrúgast upp. Undan þessu kvarta kennarar. Það er algjörlega óhjákvæmilegt að sveitarstjórnarmenn hlusti á þessar raddir.
Getur verið að aitthvað hafi farið úrskeiðis? Þurfa sveitarfélögin að endurskoða fyrirkomulag skólastarfsins? Hefur skriffinnskan tekið öll völd? Getur það verið að menn hafi misst sjónar af því sem á að vera megin verkefni skólastarfs; að koma öllum til nokkurs þroska?
Alla vega er það svo að kennarar meta kjarabætur síðustu ára lítils. Það er eitthvað alveg óskaplega mikið að.
Meiri greiðslur til kennara en samt gengur ekki saman
Á sama tíma benda stjórnendur sveitarfélaga á að launasumman til skólanna hafi vaxið. Þeir vekja athygli á að staða sveitarfélaga sé erfið og að hækkun þessa dýrasta rekstrarliðar sveitarfélaga geti kollvarpað sveitarsjóðunum. Það er vakin athygli á því að launakostnaður vegna kennslu hafi vaxið mjög, sömu sögu sé að segja um aðra þætti. Nýjar starfsgreinar eru komnar til starfa innan skólana, sem ekki þekktust þar áður. Sannarlega eru sveitarfélögin nú að leggja fram miklu meira fé til skólastarfs en áður tíðkaðist.
Þeim mun óskiljanlegra er að ekki gangi saman með aðilum.
Í nútímasamfélagi verðum við að ætlast til að menn geti leyst slíka hnúta. Það er eitthvað óskaplega mikið að þegar sjónarmið aðila komast ekki til gagnkvæmra skila. Slíkt þekkjum við alltof vel í samskiptum sjómanna og útvegsmanna. Er ekki óþarfi að kennarar og sveitarstjórnarmenn hrynji on'í sama pytt ?
Meira fé frá ríkinu ? - Fáránlegt !
Svar sumra um að bara þurfi að setja meira fé úr ríkissjóði inn í skólana í gegn um sveitarsjóðina er rangt. Málið er miklu flóknara en svo. Ábyrgðarlausir aðilar geta gasprað þannig. Hinir vita betur.
Nú standa yfir viðræður ríkis og sveitarfélaga um nýja tekjuskiptingu sem bæta á kjör sveitarfélaga. Framundan eru líka samningar ríkis og opinberra starsmanna. Á þingi Starfsgreinasambandsins um helgina kom skýrt fram að ef farið yrði að óskum kennara væri kjarastefnan sem mótuð var í samningum á almennum markaði farinn veg allrar veraldar.
Hver heilvita maður sér því að þetta er ekki staður eða stund til þess að semja við kennara eða aðra á einhverjum sprenginótum. Menn verða fara miklu betur ofan í forsendur skólastarfsins, skipulag þess og verksvið kennara. Í því liggur lausnin. Það geta þeir einir gert sem eru beinir aðilar málsins - það er kennarar og sveitarfélögin í landinu.
