Hornstrandir láta engan ósnortinn
Ferð um Hornstrandir lætur engan ósnortinn. Fegurð náttúrunnar, kyrrðin og sagan sem alls staðar kallar á mann, er í rauninni undraheimur, sem fátt getur jafnast við ef þá nokkuð. Höfundur þessara lína er nýkominn úr gönguferð um Hornstrandir í góðra vina hópi, eins og all nokkur undanfarin ár.
Ferð um Aðalvík, Sléttu, Hesteyri, Fljótavík er ógleymanleg ekki síst ef veður er gott. Í þessari ferð fengum við svo sem gott veður og slæmt, en allt á sinn sjarma.
Gjöful náttúra dugmiklu fólki
Óneitanlega læðast í gegn um hugann ýmsar hugsanir þegar vitjað er eyðibyggða, þar sem mannlíf var forðum blómlegt og gróskumikið. Maður fyllist aðdáun og lotningu fyrir því dugmikla fólki sem tókst á við náttúruöflin sem ekki voru alltaqf jafn blíð og þau sem mæta vel búnu ferðafólki á miðju sumri. Kynslóðirnar sem byggðu þessar slóðir lærðu að nýta sér náttúrunnar gögn og gæðio; sóttu sjó, yrkjuðu landið, fóru í björg og nýttu sér annað það sem móðir náttúra gaf.
Flóknara er en þessar línur gefa tilefni til að útskýrea hvers vegna byggðin lét undan. Því þó lífsbaráttan væri oft hörð vekur það athygli að af þessum slóðum fóru menn til dæmis ekki til Vestrurheims. Ástæðan var að náttúran var gjöful dugmiklu fólki og menn komust af.
Breyttar aðstæður, þéttbýlismyndun annars staðar á landinu og skortur á samgöngum og öðru því sem því fylgdi voru ógn við byggðina. Kröfur nútímans voru aðrar en fortíðarinnar; þær kröfur var örðugt að uppfylla. En ástæðurnar fyrir þróuninni voru þó miklu fleiri og margslungnari og verðskulda frekari umfjöllun.
Einstæð auðlind
Nú er öldin önnur. Við þéttbýlisbúarnir heimsækjum þetta svæði, tökumst á við nýjar áskoranir, göngum á fjöll, öslum ár og leggjumst til hvíldar í ltlum göngutjöldum. Við kunnum vel að meta að kúplast frá amstri hversdagsins og njótum stundarinnar. Ótal sinnum tjáum við hvoru öðru tilfinningarnar sem bærast, feigjanleikanum yfir því að vera við þessar ólýsanlegu og stórbrotnu aðstæður, njótum sólarlagsins og minnumst sögunnar.
Við vitum að í þessu felast tækifæri fyrir okkur af því að þetta stórbrotna umhverfi er auðlind, sem er einstæð.
Maður lítur líka með aðdáun til þess fólks sem ár hvert vitjar heimahaganna og heldur við húsum og mannvirkjum og nýtur verunnar á Ströndum. Þau verk segja okkur það sem við vissum að í átthaganna andinn leitar.
Stefnumótun
Stundum velti ég því fyrir mér á slíkum gönguferðum hvað muni gerast þegar enn meiri fjöldi uppgötvar dýrð þess að fara um slíkar lendur. Við sem unnum þessu svæði, hagsmunaaðilar, landeigendur og aðrir þeir sem hlut eiga að máli þurfum sífellt og ævinlega að velt slíku fyrir okkur og móta stefnu til framtíðar. Sjálfur hef ég setið fundi þar sem þessi mál hafa verið rædd. Kannski er nú tilefni til þess að ræða þau mál að nýju.
Hlé á skriftum
Nú verður gert hlé á pistlagerðum á heimasíðunni næstu vikurnar. Ekki er neinna frekari skrifa að vænta fyrr en bar Verslunarmannahelgar. Því er nú tækifæri til þess að óska lesendum þess að eiga áfram góðs sumars og vonast eftir slíku góðviðri sem við höfum notið, sem lengst
