Samfylkingin finnur óskabarnið
Miklar væntingar höfðu verið byggðar upp vegna ræðu Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur á flokksfundi Samfylkingarinnar í gær sunnudag. Fjölmiðlar höfðu greint frá að ræða væri yfirvofandi; hin fyrsta eftir að Össur Skarphéðinsson hefði krýnt hinn brottkastaða borgarstjóra forsætisráðherraefni. Og svo kom ræðan.
Af henni mátti skilja að þrjú nafngreind fyrirtæki hefðu orðið illa úti vegna meintra afskipta stjórnvalda, (les Davíðs Oddssonar) af högum þeirra. Og hverjir ætli það séu nú, sem eigi svona bágt? Einhverjir smáatvinnurekendur, sjoppukallar eða kerlur. Nei ekki er það nú alveg. Þeir sem svo grátt eru leiknir, að sögn ISG, eru stórfyrirtækin Baugur sem er ráðandi fyrirtæki á smásölu og heildsölumarkaði á Íslandi, Kaupþing sem að undanförnu hefur í krafti eignauppbyggingar sinnar hér á landi keypt upp heilu stórfyrirtækin í útlöndum og loks fjölmiðlarisinn Norðurljós, sem hefur eins og allir vita gaddað í sig allar þær litlu útvarpsstöðvar sem lífsanda hafa dregið í landinu.
Þetta eru herleg tíðindi.
Afsprengi breytinganna
Þessi fyrirtæki eins og svo mörg önnur, eiga líf sitt, vöxt og viðgang undir því að lögum og reglum var breytt í frjálslyndisátt. Þannig fengu þau fjárhagslegt svigrúm. Og hverjir skyldu nú hafa borið fram þær breytingar? Jú hver þá nema Sjálfstæðisflokkurinn. Og ætli menn hafi verið um þessar breytingar sammála í samfélaginu? Nei auðvitað ekki. Vinstri menn voru þeim andsnúnir í grundvallaratriðum og hafa nú margir hverjir kosið sér pólitískt skipsrúm á fleyi Samfylkingarinnar.
Það er af mörgu að taka í þessum efnum. Afnám verðlagseftirlits og innleiðing samkeppni, baráttan fyrir frjálsu útvarpi, breytingar á reglum fjármálaheimsins. Allt þetta gat bókstaflega af sér þau fyrirtæki sem forsætisráðherraefni Samfylkingarinnar telur upp. Og ætli ekki megi segja að öll þessi fyrirtæki hafi orðið til í núverandi mynd á valdatíma Sjálfstæðisflokksins síðustu tólf árin. Og nú má spyrja: Finnst mönnum nú líklegt að fyrirtæki sem hafa stækkað, dafnað og tútnað út hérlendis og erlendis séu fórnarlömb neikvæðra pólitískra afskipta? Hvert mannsbarn veit svarið við þessari spurningu
Rúsínan í pylsuendanum
En síðan kemur rúsínan í pylsuendanum. Morgunblaðið spyr frambjóðandan nánar út í málflutning sinn og fær athyglisvert svar. Í blaðinu segir orðrétt: "Aðspurð hvort að dæmi séu um að opinberir aðilar hafi mismunað fyrirtækjum segist hún ekki hafa verið að leggja dóm á það í ræðu sinni á fundinum".
Hér er dregið í land, en "látið svona í veðrinu vaka". Það er ýmislegt gefið til kynna, sáð frækornum en þess síðan vandlega gætt að segja ekkert sem þurfi að standa pólitísk reikningsskil á. Þetta er gömul aðferð, en sannast sagna sjaldnast verið höfð í miklum hávegum, eins og dæmin sanna.
Efasemdir um grundvallarstofnanir samfélagsins
Síðast en ekki síst er athyglisvert að borgarstjórinn fyrrverandi dregur í efa að rannsóknir nokkurra meginstofnana ríkisvaldsins á þeim tilgreindu fyrirtækjum Baugi, Norðurljósum og Kaupþingi byggist á faglegum og málefnalegum forsendum, en séu fremur reistar á flokkspólitískum forsendum. Til hvers er hér eiginlega verið að vísa?
Til upprifjunar má nefna að samkeppnisyfirvöld hafa að undanförnu skoðað starfshætti einhverra þessara fyrirtækja og raunar ýmissa annarra, svo sem tryggingarfélaga, flugfélaga, olíufélaga svo dæmi séu tekin. Athyglisvert er að Ingibjörg Sólrún nefnir aðeins tiltekin fyrirtæki þegar hún talar um annarlegar ástæður fyrir rannsóknum. Hún sem gerir það að meginmáli að ekki megi mismuna fyrirtækjum með pólitískum aðgerðum fellur þannig í sína eigin gryfju. Í hennar málflutningi eru augljóslega sumir verðugir en aðrir ekki.
Þessu til viðbótar má nefna að skattayfirvöld og lögregluyfirvöld hafa verið að skoða ma. starfsemi Baugs og Norðurljósa. Málflutningur Ingibjargar Sólrúnar verður ekki skilinn á annan veg en þann að hún dragi í efa efnislegar forsendur þessara athugana. Þessu hljóta viðkomandi rannsóknaraðilar að svara með einhverjum hætti, svo alvarlegur er þessi áburður.
