Það bar árangur
Það eru ánægjuleg tíðindi að baráttan fyrir því að sjúkrhússorpinu í landinu verði eytt í Funa á Ísafirði, virðist vera að skila tilætluðum árangri. Hingað til hefur sorpinu verið eytt með allsendis ófullnægjandi hætti suður á Suðurnesjum, á sama tíma og Sorpeyrðingarstöðin Funi á Ísafirði sem hefur öll tilskilinn leyfi, er ekki keyrð á fullum afköstum að þessu marki.
Samkvæmt fréttum sjónvarpsins RÚV í síðustu viku, sem Jóhannes Bjarni Guðmundsson fréttamaður flutti, kom það fram að allar líkur væru á að nú yrði ráðin bót á þessu ófremmdarástandi og að innan tíðar yrði öllu sjúkrhússorpi eytt í Funa á Ísafirði, í einu sorpeyðingarstöðinni á landinu sem hefur til þess öll tilskilin leyfi.
Fréttin var sögð í tilefni af skrifum mínum hér á heimasíðunni, sem BB. is birti síðan og vakti þar með frekari athygli á málinu
Fyrirspurn á Alþingi hreyfði við málin
Aðdragandi málsins er að öðru leyti sá að á síðasta hausti bar ég fram fyrirspurn til umhverfisráðherra Sivjar Friðleifsdóttur um þessi mál. Þar kom fram að sjúkrahússorpið í landinu nemur um 350 tonnum árlega. Jafnframt að hér væri um að ræða afar hættuleg efni, líkamsleyfar ofl. sem augljóslega verði að gera strangar kröfur um eyðingu á. Engu að síður upplýstist það í svarinu að eyðingin hefði farið fram við úreltar aðstæður og hjá aðila sem hefði til þess undanþágu.
Þetta vakti mikla athygli og raunar furðu sveitarstjórnarmanna, sem hafa verið í óða önn við að fjárfesta til þess að mæta kröfum stjórnvalda um sorpeyðingu. Undruðust því margir að stjórnvöld væru í raun að veita sjálfum sér undanþágu og það á sama tíma og til staðar væri vannýtt fjárfesting í sorpeyðingarstöð á Ísafirði sem gæti annast þessa eyðingu með fullnægandi hætti.
Árangur náðist
Það má umhverfisráðherra Siv Friðleifsdóttir eiga að hún gekk í málið með okkur sem höfðum hrundið því af stað. Er ekki ólíklegt að atbeini ráðherrans að þessu máli hafi haft sitt að segja. Enda augljóst að ekki var hægt að búa við slíkt undanþáguástand, á sama tíma og tiltækar voru fullnægjandi lausnir.
Tvennt hefur því áunnist með þessu. Í fyrsta lagi er nú stuðlað að því að eðlilega verði að málum staðið. Í annan stað má segja að tekjugrundvöllur Funa verði tryggður betur og Ísafjarðarbæ því auðveldað að standa undir hinni metnaðarfullu fjárfestingu sem í sorpeyðingarmálunum í sveitarfélaginu liggur. Það var því eftir nokkru að slægjast þegar við lögðum af stað í þessa litlu baráttu, sem nú virðist, góðu heilli , vera að skila tilskildum árangri.
