Samstaða um uppbyggingu stóriðju
Ein ánægjulegustu tíðindi sem borist hafa upp á síðkastið voru fréttir af áskorun átta sveitarfélaga á sunnanverðu Vesturlandi um stækkun Norðuráls. Þessi órofa samstaða sveitarfélaganna er til marks um mikilvægi málsins. Það er í raun hafið upp yfir allan dægurríg og er til vitnis um að menn vilja leggja sig allan fram um að ná árangri í mikilvægustu atvinnuuppbyggingu sem við eygjum á næstunni á þessu svæði. Þetta er hvatning sem ástæða er til að taka rösklega undir.
Stækkun er hagkvæm
Fyrir löngu er ljóst að eigendur Norðuráls hafa haft áhuga á stækkun fyrirtækis síns. Sá sem hér ritar heimsótti þetta athyglisverða fyrirtæki fyrir skemmstu og kynnti sér aðstæður í fylgd heimamanna. Þetta var ánægjuleg heimsókn, sem sýndi mér ótvírætt gildi þess að ráðast í þessa fjárfestingu.
Það er ljóst að hagkvæmni stærðarinnar er mikil í álverum af þessu taginu. Stækkun álversins og aukin framleiðslugeta þess bætir hag fyrirtækisins og gefur því ný færi. Í stækkuninni felst hagræðing, lægri hlutfallslegur framleiðslukostnaður og bættur rekstur. Það mæla því allar rekstrarlegar forsendur með stækuninni
Fleiri störf - meira útflutningsverðmæti
Það sem skiptir þó mestu máli er að fyrirtækið mun skapa fleiri störf og auka útflutningsverðmæti fyrir þjóðina. Stækkunin er þess vegna afar verðmæt fyrir starfsmennina, næsta nágrenni þess og þjóðarbúið í heild sinni.
Enginn vafi er á því að álverið er eftirsóttur vinnustaður. Lang flestir starfsmenn sem þar vinna, búa á sunnanverðu Vesturlandi. Stækkun álversins kallar á fleira starfsfólk. Ætla má að það komi einkum frá Vesturlandi og skapi þar virðisauka á með þráðbeinum hætti.
Lítil starfsmannavelta
Það er athyglisvert að lítil starfsmannavelta er innan fyrirtækisins og er það til marks um að ánægja ríkir með þennan vinnustað. Er nokkuð til sem mælir frekar með uppbyggingu vinnustaðar sem þessa?
Furðulegt má heita að sumt fólk skuli leggjast í fjandskap gegn uppbyggingu fyrirtækja á borð við álver og tala jafnvel af virðingarleysi um þessi störf. Eru þessir sjálfskipuðu spekingar í dægurmálaþáttum fjölmiðlanna betur þess umkomnir en starfsfólkið að segja því hvar það eigi að vinna. Er ekki rétt að spyrja starfsfólkið sjálft um hvernig því líki starf sitt, í stað þess að kaffihúsaspekingar fimbulfambi um þetta endalaust þjóðinni til eilífs ama?
Andstaðan er lítil og fer minnkandi
Nú rekur að því að settur umhverfisráðherra, Jón Kristjánsson, kveði upp úrskurð sinn um Norðlingaölduveitu, sem er forsenda þess að hægt sé að útvega álverinu nægjanlega raforku.
Ekki er ástæða til að ætla annað en að hann muni staðfesta úrskurð Skipulagsstofnunar sem gaf grænt ljós á þessa virkjun.
Það er líka ljóst að andstaðan gegn þessari virkjun fer dvínandi. Það sáum við alþingismenn nú í haust. Lítill hópur fólks, sem naut velvilja fjölmiðla stóð á Austurvelli og mótmælti álversframkvæmdum og virkjunum. Það vakti athygli mína hversu fáir blönduðu sér í þennan mótmælendakór, þrátt fyrir miklar umræður og kynningu í fjölmiðlum. Er það sannarlega til marks um að skilningur fólks á atvinnuupbyggingu eins og á Grundartanga sé mikill og vaxandi og því fáir sem leggi sig eftir sjónarmiðum úrtölu og andstöðu frá þeim sem hæst kveinka á torgum.
