Önnur sjónarmið
Sundurlaus minningabrot og hugleiðingar um pólitík
Þegar á ævina líður verður mörgum tíðhugsaðra um fortíð en framtíð. Skiljanlegt, enda er með tímanum stöðugt meira að baki en minna framundan. Reyndar hef ég aldrei hugsað mikið um framtíðina. Að minnsta kosti ekki hugsað mikið fyrir henni! Það hefur vissa kosti að lifa á líðandi stund, eins og kallað er. En líka ókosti, sem koma fram seinna.
Yfirleitt hef ég skilgreint sjálfan mig sem þverpólitískan. Ég hef aldrei getað séð „minn flokk“ sem algóðan og hina flokkana sem alvonda. Aldrei hef ég flett upp í stefnuskrá Flokksins eða ræðum Formannsins til að gá hvaða skoðanir ég ætti að hafa. Ekki reynt að verja það sem mér hefur stundum þótt afleitt hjá Flokknum eða fulltrúum hans.
Í Sjálfstæðisflokknum hef ég um þessar mundir féritigi bollokað árin, svo ég leyfi mér að nota gamalkunnugt orðalag. Fyrsta Landsfundinn minn sat ég árið 1969. Það var á Hótel Sögu og enginn amaðist við þeirri ráðstefnu! Þegar ég lít til baka, þá eru mér á þeim fundi minnisstæðastir menn sem eru löngu horfnir úr flokknum, þeir Óli Þ. Guðbjartsson og Sverrir Hermannsson.
Tilviljun réð því eiginlega í hvaða flokki ég lenti. Mig langaði einfaldlega að taka þátt í pólitísku starfi. Mér fannst - þá eins og nú - að ekki skipti öllu máli í hvaða liði menn væru. Í lýðræðisríki þurfa að vera nokkur lið og takast á. Rétt eins og í fótboltanum. Það væri lítið gaman ef KR væri eina liðið og litlar framfarir í íþróttinni ef enginn væri til að keppa við.
Árið eftir fyrsta Landsfundinn (ef ég man rétt) sat ég þing Sambands ungra sjálfstæðismanna á Akureyri. Bjó á bindindishótelinu Varðborg ásamt mörgum öðrum í þeim hópi. Alla tíð síðan hefur hugtakið bindindishótel skipað ákveðinn sess í huga mínum. Förum ekki nánar út í það.
Eftir að ég settist að á Ísafirði haustið 1985 lenti ég fljótlega í félagsstarfi með sjálfstæðisfólki á norðanverðum Vestfjörðum. Þar kynntist ég strax ýmsum sem ég leyfi mér að telja til vina minna enn í dag. Burtséð frá allri pólitík. Nefni bara Einar Kristin, Einar Odd, Guðjón Arnar, Guðmund Marinósson, Georg og Lóu, Kristmann, Ólaf Helga ...
Nei, ég verð að hætta þessari upptalningu!
Núna sit ég í helgum steini fjarri allri pólitík og fjarri öllu kosningastarfi. Svolítið skrítin tilfinning eftir alla þessa áratugi.
Ég hef verið svolítið tvíátta eða jafnvel margátta hvaða flokk ég ætti að kjósa að þessu sinni. Ef ég ætti þá yfirleitt að vera að kjósa. Hvað mig varðar er framtíðin að baki.
En samt. Ég man þá tíma þegar vinstri menn réðu. Kannski eru margir búnir að gleyma. Hugtakið glundroði er lítið notað í seinni tíð. Auðvitað eru vinstri menn vel meinandi ekkert síður en hægri menn eða miðjumenn. En stjórn landsins hefur ekki farist þeim vel úr hendi.
Undir stjórn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins ríkir stöðugleiki. Velmegun. Flestir hafa það betra en nokkru sinni fyrr. Helst er að því fundið, að hagur sumra hefur batnað ennþá meira en annarra!
Flestir hafa það betra, sagði ég. Ekki hef ég neinar áhyggjur af hag þeirra sem eru ríkir í kjölfar einkavæðingar. Mér verður hins vegar hugsað til þeirra sem minnst mega sín. Margir aldraðir eru vissulega vel stæðir að loknu ævistarfi. Margir öryrkjar eru væntanlega líka vel stæðir. En - ég veit, að sumir öryrkjar eru það alls ekki. Ég þekki vel þau kjör sem eignalausir öryrkjar eiga við að búa í allsnægtasamfélagi okkar. Ég þekki vel hvernig skattur er hirtur af smánarlegum lífeyri þeirra sem minnst mega sín og ekkert eiga og ekkert geta sjálfir.
Einar Oddur Kristjánsson hefur verið nefndur guðfaðir þjóðarsáttarinnar svokölluðu árið 1990. Þá var hann formaður Vinnuveitendasambands Íslands. Þá náðist það samkomulag milli aðila vinnumarkaðarins, sem sagan mun telja einn merkasta viðburðinn hérlendis á seinni tímum. Þá varð böndum loksins komið á óðaverðbólguna, einhvern mesta skaðvaldinn í íslensku efnahagslífi og íslensku samfélagi. Þá var lagður grunnur að þeim stöðugleika sem núna ríkir.
Einar Oddur hefur jafnan farið sínar eigin leiðir. Hann segir það sem hann meinar án þess að spyrja kóng eða prest eða flokksforystuna hverju sinni. Hann er vanur að skoða hlutina úr annarri átt en samferðamennirnir. Þess vegna sér hann ýmislegt sem aðrir sjá ekki. Honum leyfist að gagnrýna opinberlega og miskunnarlaust það sem honum finnst miður fara hjá samherjunum í pólitíkinni. Og: Menn taka mark á því sem Einar Oddur segir.
Vegna þess að ég hef kosningarétt í Norðvesturkjördæmi, þá ætla ég að kjósa Sjálfstæðisflokkinn. Ég vil ekki missa Einar Odd af þingi. Ekki fyrir nokkurn mun.
Ef ég hefði hins vegar kosningarétt í Reykjavíkurkjördæmi norður, þá myndi ég kjósa Framsóknarflokkinn að þessu sinni. Þar býður fram þjónustu sína maður sem þjóðin hefur að mínum dómi ekki efni á að hafna.
Í lok þessara sundurlausu minningabrota og hugleiðinga stendur þetta eftir:
Íslenska þjóðin býr við almenna velmegun, öryggi og stöðugleika. Margir virðast því miður vera búnir að gleyma þeim glundroða sem ríkir þegar vinstri öflin eru við völd. Í trausti þess að stjórnvöld fari nú að huga svolítið betur að þeim sem minnst mega sín í samfélaginu ætla ég að kjósa stöðugleika áfram.
Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.
Hlynur Þór Magnússon
