Önnur sjónarmið
Samfylking með Sjálfstæðisflokki
Þegar ég er spurð hvar ég standi í pólitík svara ég því ætíð til að ég sé hægri-krati. Meðan Alþýðuflokkurinn var við lýði áttu þeir sem spurðu ekki í neinum vandræðum með að staðsetja mig í flokkakerfinu. En eftir að Alþýðuflokkurinn lagði sig niður og Samfylkingin varð til fæ ég yfirleitt aðra spurningu á eftir svari mínu: „Ertu í Sjálfstæðisflokknum eða Samfylkingunni?“
Nei, ég er ekki í Sjálfstæðisflokknum sem er þó sá flokkur sem mér finnst að Samfylkingin eigi helst samleið með. Ég fer ekkert leynt með þessa skoðun mína en er næsta viss um að vera þarna í miklum minnihluta flokksfélaga, enda er vond vinstri slagsíða á Samfylkingunni. Fátt óttast ég meir í pólitík en að Samfylkingin muni leggja það á þjóðina að skapa vinstri stjórn eftir næstu kosningar með tilheyrandi vitleysisgangi og óstjórn í efnahagsmálum. Þá kann vel að vera að ég hafi pólitísk vistaskipti og beri fyrir mig samviskuástæður.
Ég er ekkert viss um að flokksfélagar mínir muni sjá á eftir mér. Þeim finnst ég alltof daðurgjörn þegar sjálfstæðismenn eiga í hlut. Eina afsökun mín er sú að ég hrífst af töffaralegri greind og mér finnst mikið bera á henni í Sjálfstæðisflokknum, ásamt málflutningi sem er yfirleitt skynsamlegur. Þarna er innanborðs fólk sem hefur sjálfstraust í bland við hæfileika og nær árangri. Í mínum flokki finnst mér of algengt að fólk sé að afsaka tilverurétt sinn, eins og hendir oft þá sem þjást af skorti á sjálfstrausti. Og svo er þetta fólk fullt af öfund út í stærsta flokk þjóðarinnar og finnur honum flest til foráttu. Ég held að þarna séu flokksfélagar mínir að gera mistök. Þeir eiga að rýna í Sjálfstæðisflokkinn og spyrja sig: Hvað eru þeir að gera rétt? Sjálfstæðisflokkurinn er að gera margt rétt.
Hann hefur hins vegar ákveðna galla prímadonnunar. Vissan um eigið ágæti getur á stundum breyst í óþolandi hroka og lítið umburðarlyndi með skoðunum annarra. „Ég veit best, ég er búin að vera í þessum bransa svo lengi. Enginn þekkir leikreglurnar betur en ég,“ hugsar prímadonnan sem er orðin vön fagnaðarlátum meirihluta þjóðarinnar. Þegar henni verður að lokum hafnað mun hún verða mjög úrill. Prímadonnur eiga sinn blómatíma og svo taka þær að visna. Ég vona samt að þetta verði ekki örlög Sjálfstæðisflokksins allra næstu árin. Þjóðin þarf nefnilega á flokknum að halda.
Helsti galli Sjálfstæðisflokksins sem prímadonnu er að velja sér veika samstarfsmenn til að fá sjálf að blómstra. Þannig valdi Sjálfstæðisflokkurinn Framsóknarflokkinn sem samstarfsflokk. Flokk sem þjáist af taugabilun og vanmetakennd og er sífellt að horfa yfir öxlina og gæta að því hvort einhver sé að ná sér niðri á honum. Samfylkingin myndi sennilega ekki verða þannig. Hún yrði svo glöð yfir því að þjóðin tæki mark á henni að hún myndi sprikla af kæti og sjálfstrausti og einhenda sér í það að bæta þjóðfélagið. Ekkert þráir Samfylkingin meir en athygli og ást. Að því leyti er hún eins og ungabarn. Og hún þarf einhvern með reynslu og sjálfstraust til að fylgja sér fyrstu sporin til valda. Hún þarf Sjálfstæðisflokkinn.
Kolbrún Bergþórsdóttir.
