Önnur sjónarmið
Villifé
Reykjavík des. 2009
Sæll Einar minn og takk fyrir síðast.
Ég er allur í að reyna að lesa úr táknum þessa dagana, má ekki heyra lag í útvarpi, ekki sjá svartan kött eða hrafn á staur svo ég búi mér ekki eitthvað til - vísun í eitthvað sem hefur gerst eða mun gerast. Eins og t.d. þegar við hittumst síðast vorum við í göngum og ég lenti í eltingaleik við tvo útigengna hrúta, svo kom villiféð í Tálkna í fréttirnar og svo hringir þú og biður um önnur sjónarmið og þá segi ég; aha auðvitað! Svona er maður skrítinn.
Og hér sit ég í Vesturbænum og skrifa þér bréfkorn yfir Landakotshæðina. Og hvað á ég að skrifa um? Jú mér finnst þetta bréf eigi að vera um villifé. Því stundum finnst mér stjórnmálamenn eins og villiféð í Tálkna; reyna að flýja veruleikann og reyna að lifa af harðan vetur (ég veit að ég hef rangt fyrir mér) en það er svo merkilegt að stundum þegar maður hlustar á stjórnmálamenn þá eru þeir eins og inngrónir í þrjú reyfi og þræða götur einhverra mauksoðinna flokksskoðana, skoðana sem kannski voru settar fram sem stefnuskrá á löngu gleymdum landsfundum áður en allt hrapaði fyrir björg. Og svo hrynur allt og öll viðmið breytast.
Mér finnst eins og alltof mikil orka og, svo ég noti flott orð, mannauður fari til spillis í öllu því endemis pexi sem þið látið yfir ykkur ganga. Og þá á ég ekki við heiðarleg skoðanaskipti, að maður tali nú ekki um hressileg rifrildi þegar kosningar eru á næsta leiti. Mér finnst til dæmis oft að þú og Steingrímur J. séuð í sama flokki; svona kallar sem er gott að vera með í göngum, nú eða kveðast á við, og viljið báðir landinu allt það besta. Kannski bara smáágreiningur um útfærsluatriði!
En hvað um það og hvað er nú til ráða þegar alþjóðastofnanir, gjaldeyrissjóðir og matsfyrirtæki vilja reka okkur til réttar. Nei, við erum eða viljum vera villifé og látum ekki reka okkur. Við tökum okkur stöðu í klettunum og reynum að passa okkur á svellbunkunum og rokinu. „Nei nei, látið ekki svona lömbin mín, það er verið að bjarga ykkur,“ segja sumir, „þið eruð ekki ein í heiminum,“ en villiféð á snösinni þykist vita af sláturhúsinu.
Í gegnum árin hef ég haft mjög gaman af pólitík. Alltaf að rífa kjaft við félaga og vini og skemmti mér við það að skipta um skoðun og nú í dag er svo komið að ég veit ekki mitt rjúkandi ráð og veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga. „Þá er nú kannski eitthvað að þér en ekki okkur,“ segir þú þá kannski. En ég hef verið mjög hugsi síðan í fyrrahaust (eins og flestir) þegar ég horfði á ósköpin gerast og ég man að ég sagði við börnin mín: „Fylgist þið með þessu. Þið eruð að upplifa ykkar íslenska Wall Street – bara 79 árum síðar.“
Og meðan fólkið er að hósta úr sér sótinu eftir eldinn og reynir að bera harm sinn í hljóði, reynir að bjarga sér og sínum, hefur maður á tilfinningunni að stjórnmálamennirnir stangist sem aldrei fyrr. Það er kannski ykkar eðli eins og hjá hrútunum í Tálkna, en eina vonin er sú að þið farið að vinna meira saman. Við þurfum að halda spítulunum opnum, það þarf að vera hægt að kaupa olíu á traktorana, kenna börnunum, bæta netin og þyrlan þarf að vera til taks.
Já vinna saman. Þið eruð landsliðið. Strákarnir okkar. Stelpurnar okkar. Þið eruð kosin til að skora og til að verjast. Reynið að spila saman, ekki reyna endalaust að skora sjálfsmörk þótt færið sé gott. Ég get kannski sagt þetta af því ég þekki ekki hvernig þið vinnið, ég get gasprað eins og hrafn á símastaur sem stríðir heimilishundinum sem er alltaf til í slaginn. Svo er ég líka vingull í skoðunum og elska villifé sem leikur lausum hala í bröttu fjalli fyrir vestan og vildi gjarnan sjá það stökkva milli kletta allt árið eins og geitur í Ölpunum en vil samt líka vera smalinn og ná því til byggða og leggja inn dilkana.
Þú sérð, Einar minn, að það er ekki mikið gagn í svona skoðanavilltum manni. Og svo ég haldi áfram: Stundum finnst mér þið bera stöðugt hrís í bálköstinn, eins og þetta helvítis æseif. Það er eins og fótboltaleikur sem er löngu búinn og það er reynt að kæra af því að dómarinn var fullur og hálfblindur að auki en það dugar ekki neitt því leikurinn er búinn og við komumst ekki á heimsmeistaramót peningalandanna eins og til stóð.
Já hvernig gat þetta gerst, allt þetta fólk sem vann af krafti með uppbrettar ermar, vaðandi í excel-peningum upp í geirvörtur, og svo veit allt í einu enginn neitt og nú kvarta allir ef það á að hækka skatta og skera niður. Þið verðið að hreinsa hundana og setja á ykkur mannbroddana og reyna að koma okkur til byggða þótt við viljum það kannski ekki. Viljum við ekki bara halda áfram að vera villifé upp á guð og gaddinn komið!
Annars er allt gott að frétta og gaman að fá að skrifa þér smábréf um villifé og vel á minnst; hrútarnir sem ég og Eiríkur í Dal eltum fram og til baka yfir Valagilsá í göngunum í haust, og gengum frá á endanum, komu til byggða í seinni göngum. Hvort þeir enduðu í reykhúsinu eða verða notaðir til að skapa fleiri fjallafálur veit ég ekki en mér er minnisstætt frelsið í augunum á þeim þar sem þeir stóðu undir kletti í Kleifnasporðinum. Þeir horfðu ekki beint í augun á mér heldur einhvern veginn á ská og ég skildi lúkkið: Við látum okkur aldrei. Já við látum okkur aldrei. Leikurinn um Ísland hefur ekki verið flautaður af.
Kveðja Eyþór
