Önnur sjónarmið
Viskan fyrir Vestan
Það er freistandi að skrifa um ástandið á stjórnarheimilinu, eldglæringarnar á þeim bænum, um það hvernig ríkisstjórnin bæði leynt og ljóst ýtir erlendum fjárfestum frá landinu, um það hvernig hún kemur í veg fyrir atvinnuuppbyggingu víða um land eða hvernig hún ætlar sér í miskunnarlausar skattahækkanir. Það er af mörgu að taka og eins og bent hefur verið á er glundroðakenning okkar Sjálfstæðismanna um vinstri stjórn að ná nýjum víddum. Hitt er þó öllu alvarlegra að þessar nýju víddir hafa ekkert að gera með hagsmuni samfélagsins og eru bara alsendis óheppilegar. Á grundvelli þröngsýnar hugmyndafræði er komið í veg fyrir að fólk fái tækifæri til að vinna sig út úr vandanum, gera það sem Íslendingar kunna – það er að athafna sig til sjálfshjálpar, nota kraft sinn og eljusemi.
Um allt þetta væri hægt að skrifa og meira til. Mig langar hins vegar til að fjalla um einn þátt uppbyggingar síðustu ára sem þó er hætt við að verði fórnað á grundvelli heimskulegra og flatra niðurskurðaráforma ríkisstjórnarinnar.
Í mars árið 2005 var Háskólasetur Vestfjarða formlega stofnað en stofnfélagar eru meðal annars allir háskólar landsins. Í því felst bæði styrkur og tækifæri. Hugsunin var fyrst og fremst að bæta aðgengi Vestfirðinga að háskólanámi og nýta styrkleika svæðisins til rannsóknar og þróunar á ákveðnum sviðum. Lengi vel voru háværar raddir um að stofna þyrfti sérstakan háskóla, þær raddir voru skiljanlegar en fyrst og fremst voru þær ákall um að styrkja innviði vestfirsks samfélags sem hefur átt á brattann að sækja. Metnaður og raunsæi flestra lá í því að koma háskólastarfsemi af stað sem raunverulega gæti fest rætur. Það er að gerast, hægt og sígandi en markvisst hefur Háskólasetur Vestfjarða fest sig í sessi. Þótt einhverjar úrtöluraddir hafi heyrst að sunnan og einnig meðal þeirra sem eru sérfræðingar í yfirboðum hvers konar og lýðskrumi, þá voru menn innan þess tíma ríkisstjórnar sammála um mikilvægi þess að taka ákvörðun um að fara af stað í verkefnið á grundvelli raunsæis, faglegrar þekkingar og metnaðar. Um þetta náðist gott samkomulag og einstök samvinna var við bæjaryfirvöld á Ísafirði.
Sumir þeirra fulltrúa voru afar ákafir og óþreytandi í þeirri málafærslu sinni að koma þessu á laggirnar. Þannig eiga líka kjörnir fulltrúar að vera. Fyrir aðra gat þessi söngur á stundum verið þreytandi ekki síst þegar maður þurfti að heyra í fimmtugasta skiptið hversu frábærir Vestfirðirnir væru og allir möguleikarnir sem hægt væri að virkja ef verkefnið færi af stað. Jú, jú – við Sunnlendingar værum svo sem alveg ágætir en Vestfirðingar væru útsjónarsamir og hinn harðgeri partur þjóðarinnar. „Skilur þú ekki Þorgerður, að við Vestfirðingar höfum alltaf bjargað okkur ef tækifærin eru ekki tekin frá okkur, það þarf ekki mikið til að setja niður sprota á Vestfjörðum sem munu leiða til blómstrandi starfsemi fyrir Vestfirðinga sem aðra“, sagði vinur minn Einar Kristinn með leiftrandi augun í einni af sinni fjölmörgu og löngu ræðum um dásemdir Vestfirðinga. Fannst ég stundum heyra óminn af tengdaföður mínum heitnum, Djúpmanninum sem bjó í Hafnarfirði í meira en hálfa öld en var ávallt og einvörðungu Djúpmaður. Sá ekkert nema Vestfirðina. Og aldrei skyldi orðinu hallað á þennan dásamlega landshluta enda engin þörf á því. Viskan væri fyrir Vestan.
Ef svigrúm fæst munu fleiri tækifæri gefast fyrir Vestan. Við skulum forðast að draga úr þeim krafti sem þegar er farinn af stað í gegnum Háskólasetur Vestfjarða. Þótt ríkisstjórnin sjái virkjunum allt til foráttu er óskandi að hún leyfi þeirri virkjun hugarafls og mannsauðs að njóta sín áfram í gegnum skynsama uppbyggingu á háskólastarfsemi á Vestfjörðum.
Möguleikarnir eru margir. Við vitum af viskunni fyrir Vestan. Nýtum hana.
Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir
varaformaður Sjálfstæðisflokksins
