Vinstri glundroði
nn er sprelllifandi
Man einhver þegar vinstri menn stigu á stokk, börðu sér á brjóst og sögðust ætla að sameinast? Man einhver þá gengnu tíma þegar vinstrimenn dreymdi drauma um einn -- segi og skrifa aðeins einn ? vinstrimanna flokk?
Ótrúlegt en satt. Það eru bara liðin fáein misseri frá þessari stundu. Þó er farið að snjóa yfir þennan tíma enda eru menn staddir óravegu frá þessari draumkenndu sýn.
Nú eru menn að vakna upp af draumi sem í dag er bæði fjarstæðukenndur og fáránlegur í ljósi staðreyndanna. Löngu er horfin vonin um einn öflugan flokk. Allt farið í sama farið.
Komnir í nýja vist
Að sönnu eru fulltrúar vinstriflokkanna nú komnir í nýja vist. Það hefur verið stokkað upp í spilastokknum. Í stað Alþýðuflokks og Alþýðubandalags eru komnir tveir álíka stórir flokkar -- Samfylkingin og Vinstri grænir. Það er nú allt og sumt. Ekki er annað um þessi tímamót að segja. Vinstri grænir hafa reynt að taka upp fánann rauða þar sem gamla Alþýðubandalagið lét hann niður falla. Samfylkingin stefnir í að safna að sér sem flestum af baráttumálum Alþýðuflokksins; daðra við ESB-aðild, forystumennirnir lýsa yfir stuðningi við vestrænt lýðræðissamstarf og fleira mætti nefna. Hér á það sannarlega við sem stundum er sagt. Það er gamalt vín á nýjum belgjum.
Heiftarlegar deilur
Í vetur hafa skýrst og skerpst hinir andstæðu pólar sem endurspeglast í þessum flokkum. Pólitískar umræður snúast oftar en ekki upp í heiftarlegar deilur í millum vinstri flokkanna. Glundroðinn -- einkenni og aðalsmerki vinstri manna -- hefur endurspeglast sem aldrei fyrr. Þessir flokkar hafa með verkum sínum sýnt það og sannað að þeir eru ekki merkilegur sameiginlegur valkostur í íslenskum stjórnmálum.
Á dögunum var rætt um framfaramál varðandi smábátaútgerðina í landinu. Framlag vinstri flokkanna var að hnakkrífast og hnotabítast hver út í annan. Efni umræðunnar lá að mestu á milli hluta. Heilan dag mátti gervallur þingheimur sitja undir látlausum skömmum flokksmanna vinstri flokkanna um hvorn annan. Deilan sem allt snerist um var einföld. Hver hafði sýnt meira frumkvæði eða hafði verið fyrri til að leggja fram þingmálin sín! Það var því ekki að undra að þingmönnum annarra flokka fyndist sér hreinlega vera ofaukið í þessu gestaboði, þar sem allt var farið í hund og kött á milli hinna gömlu félaga.
Sprelllifandi glundroði
Sama gerðist raunar í sjónvarpsþætti kvöldið áður þar sem við fulltrúar fjögurra flokka ræddum stjórnmálaviðhorfið. Sá þáttur varð eftirminnilegur fyrir harðvítugt rifrildi Vinstri grænna og Samfylkingar. Ókunnugum hefði tæplega dottið í hug að þarna færu félagar úr stjórnarandstöðu. Hvað þá að um væri að ræða fulltrúa sem í alvöru töluðu um að þeir hygðust starfa í einum og sama stjórnmálaflokki í framtíðinni. Þannig ber þetta allt að sama brunninum. Vinstri glundroðinn lifir góðu lífi; er sprelllifandi. Hann birtist okkur að vísu núna í gervi nýrra flokka. En taktarnir eru hinir sömu, vinnubrögðin eins og pólitískur
trúverðugleikinn ekki til staðar, frekar en forðum.
Og er þá ekki vel við hæfi að rifja upp orð gamla Marx: Sagan endurtekur
sig. Fyrst sem sorgarleikur (tragedía) og síðan sem grín (farsi).
Einar K. Guðfinnsson, alþingismaður fyrir Sjálfstæðisflokkinn á
Vestfjörðum.
