Því ekki Ragnar Reykás?
Ánægjulegt var til þess að vita að Samfylkingin kom baráttuglöð og einhuga til þings núna í haust, sameinuð um sitt helsta hugsjónamál; baráttuna fyrir stærra þingflokksherbergi í Alþingishúsinu. Þar var þó um að ræða mál þar sem fylkingin talaði einni röddu og enginn þurfti að velkjast í vafa um skoðunina. Guð láti gott á vita. Þerapí-meðferðin í Munaðarnesi hefur greinilega skilað einhverjum áþreifanlegum árangri.
Að þessu frátöldu finnast fáar hreinar línur varðandi stefnumál fylkingarinnar. Hæfileikinn til þess að sjá dægurmál í stærra samhengi er þeim gjörsneyddur. Þess vegna líst almenningi ekkert á þetta sköpunarverk, eins og skoðanakannanir leiða í ljós. Þess vegna eru jafnvel innstu kopparnir í Samfylkingarbúrinu farnir að sproksetja fyrirbrigðið. Og þess vegna hyggja sífellt fleiri gamlir alþýðubandalagsmenn á pólitísk vistaskipti. Þeim líst einfaldlega ekki lengur á að hafa vetursetu, hvað þá varanlega búsetu í ranni Samfylkingarinnar.
Ofan í fyrsta lýðskrumspyttinn
Eins og frægt er lagði Samfylkingin til umhverfisskatta, til þess að afla ríkissjóði tekna og draga úr mengun. Slík skattheimta er vissulega umdeilanleg. En þarna glitti þó sannarlega í virðingarverða pólitíska stefnumótun. Í vor og enn frekar í sumar og haust reyndi á pólitíska stefnufestu Samfylkingarinnar.
Hækkandi bensínverð, sem færði ríkissjóði auknar tekjur, var auðvitað dæmi um umhverfisskatta. Hækkandi gjöld á bensíni draga skiljanlega úr notkun þess eldsneytis, alveg í samræmi við hugmyndafræði umhverfisgjaldheimtunnar. Þess hefði þá mátt vænta að Samfylkingin lýsti stuðningi við þessa þróun og hvetti til þess að tekjuaukinn yrði notaður til þess að styrkja stoðir velferðarkerfisins eða draga úr einhverri gjaldtöku ríkisins, sem talsmenn fylkingarinnar hafa gagnrýnt. En nei, ó nei. Því var ekki að heilsa. Samfylkingin datt ofan í fyrsta lýðskrumspyttinn sem á leið hennar varð. Bensínhækkanir eru óvinsælar hjá almenningi og því kusu talsmenn Samfylkingarinnar að gleyma hugsjónum sínum. -- Skítt með umhverfisverndartalið, fylgjum í kjölfar gagnrýni almennings, var pólitíkin þeirra.
Allt rekur sig hvað á annars horn
Sömu sögu er að segja af fjárlagaumræðunni. Þar eru samfylkingarmenn skyndilega farnir að tala um skort á aðhaldi. Þeim ferst víst sem hafa alla sína tíð krafist aukinna útgjalda hér og þar og alls staðar. Þeir hafa tekið undir hverja einustu ósk og hverja einustu kröfu um aukin útgjöld á öllum sviðum. Þeir tala jöfnum höndum um fjárskort til velferðarmála og að meira aðhald þurfi að vera í ríkissfjármálum. Einnig að lífskjörin séu ekki nógu góð í landinu, en hneykslast svo á viðskiptahalla, sem að hluta stafar af miklum vexti einkaneyslu. Ætli einkaneyslan hafi ekki eitthvað með það að gera að lífskjörin, ráðstöfunartekjurnar, hafa verið að vaxa? Það rekur sig bara allt hvað á annars horn.
Það jaðrar þess vegna hreinlega við hótfyndni þegar tilteknir forystumenn
tala enn um söguleg tíðindi þegar Samfylkingin varð til. Svona gaspur er
annað hvort til marks um að forystumennirnir tala þvert um hug sér eða eru gjörsamlega án pólitísks jarðsambands.
Ragnar Reykás í formennskuna
Og eitt að lokum. Mikil leit stendur nú yfir að nýjum forystumanni fyrir Samfylkinguna. Sú leit hefur staðið úti um öll lönd og álfur,bókstaflega talað. Nú er jafnvel talað um að ráða lögfræðing eða ráðgjafa úti í bæ til starfans. Má ég ekki koma með uppástungu þó mér sé sannarlega málið ekki skylt. Í ljósi allra mótsagnanna í starfi og stefnu Samfylkingarinnar færi vel á því að kalla Ragnar Reykás til verka í formannsstóli Samfylkingarinnar. Spaugstofan er hvort sem er hætt.
Einar K. Guðfinnsson
1. þingmaður Vestfjarða
