Erindisleysan mikla
Grein í Morgunblaðinu 24. mars 2007
Það leynir sér ekki, það blasir raunar við hverjum manni, að Samfylkingin fer mikla erindisleysu þessi dægrin. Það er að minnsta kosti greinilega álit kjósendanna í landinu. Því verður ekki um kennt, að flokkurinn njóti lítillar athygli. En kannski að það sé einmitt vegna athyglinnar sem hann nýtur, að lánleysið er svona mikið. Athyglin beinist nefnilega að þessari miklu pólitísku erindisleysu flokks, þar sem frambjóðendurnir stritast við að gagnrýna, en setja fátt fram sem handfesta er í; nema ef pólitísk yfirboð eru nefnd því nafni.
Frambjóðendur skrifa í blöðin. Nýjasta dæmið um það er grein eftir Önnu Kristínu Gunnarsdóttur alþingismann Samfylkingarinnar í Morgunblaðinu 23. mars sl. Þar er því meðal annars haldið fram að ekkert hafi gerst í sjávarútvegsmálum, sem gagn sé að fyrir byggðir landsins. Alveg eins og ekki sé vitað að sjávarútvegurinn sé landsbyggðaratvinnugrein fyrst og fremst, aflaheimildirnar einkanlega á landsbyggðinni og sjávarútvegurinn því burðarstoðin í atvinnulífinu þar. Því er það mikið hól í mínum eyrum þegar því er haldið fram að ég sé talsmaður sjávarútvegsins; jafnvel þó að reynt sé að gera það með neikvæðum formerkjum.
Og það er eins og það hafi framhjá þeim sem gagnrýna sjávarútvegsmálin, undir byggðalegum vinkli, að veiðiréttur minni bátanna, krókaaflamarkasbátanna, hefur verið stóraukinn, en þessir bátar eru að lang mestu leyti gerðir út frá minni byggðarlögunum í landinu. Meðal annars þeim byggðarlögum sem höfðu misst frá sér veiðiréttinn. Af höfnunum tíu þar sem þorskígildin í krókaaflamarki er mest eru þær allar utan höfuðborgarsvæðisins eins og það er skilgreint á byggðakorti hins evrópska efnahagssvæðis.
Raunar hefur veiðiréttur þessara báta verið aukinn svo mjög, að það hefur verið harðlega gagnrýnt af öðrum útgerðarmönnum.
Sú umdeilda línuívilnun skilaði 5.400 tonnum til þeirra skipa sem hennar nutu, nær algjörlega á landsbyggðinni.
Þessi staðreynd og þessi umræða hefur greinilega algjörlega farið framhjá samfylkingarmönnum; í það minnsta ef marka má skrif þeirra. En hitt hlýtur þeim þó að vera ljóst að við þinglok voru samþykkt ný lög sem gera munu byggðakvótann markvissari og treysta hann sem tæki til þess að styrkja veikar sjávarútvegsbyggðir. Þetta viðurkenndi Samfylkingin, eins og raunar allir stjórnmálaflokkar á Alþingi, því þessar breytingar voru samþykktar samhljóða.
Það er síðan eftirtektarvert að þegar svona greinar eru skrifaðar, eins og sú sem hér hefur verið gerð að umtalsefni, þá örlar hvergi á tillögum. Gagnrýnin er leiðarljósið, rétt eins og annars staðar. Hvergi glittir í ærlegar tillögur, því varla dettur nokkrum manni það í hug að fyrningarleið í sjávarútvegi sé líkleg til að styrkja íslenskan sjávarútveg, hvað þá byggðirnar í landinu.
Einar K. Guðfinnsson, sjávarútvegsráðherra
