Nýstárleg verkaskipting í stjórnarráðinu
Flestir þekkja hina hefðbundnu verkaskiptingu í stjórnarráðinu, sem markast af ráðuneytunum. En núna hefur hins vegar verið fitjað upp á nýrri tegund af verkaskiptingu, sem er að taka á sig skýrari mynd eftir því sem vikunum í stjórnarsamstarfi Vinstri Grænna og Samfylkingar vindur fram.
Þessi nýja verkaskipting gengur í sem skemmstu máli út á að ráðherrar skiptast á að lýsa yfir andstöðu sinni við helstu mál ríkisstjórnarinnar. Nú þegar hafa tveir tilteknir ráðherrar greint frá andstöðu sinni við tvö af stærstu málum stjórnarinnar og aðeins mánuður að baki í endurnýjuðu stjórnarsamstarfi flokkanna. Þetta er efnilegt og lofar miklu um framhaldið.
Nú bíðum við þess að fleiri ráðherrar stígi fram á völlinn og marki sér sess. Að hverjum er nú röðin komin í þessari nýju verkaskiptingarhringekju sem leikin er í ríkisstjórninni ? Ögmundur Jónasson og Jón Bjarnason hafa tæplega einkarétt á þessum hlutverkum. Hvaða ráðherrar búa sér til sérstöðu í niðurskurðartillögum, við fjárlagagerð, eða við nýja og niðurskorna samgönguáætlun? Þetta er verklagið og við öllu er nú að búast. Ætla til dæmis ráðherrar Samfylkingarinnar ekki að taka til við álíka takta?
Þetta hófst allt með ESB tillögunni, sem utanríkisráðherrann flutti. Og áður en sjávarútvegs og landbúnaðarráðherrann hafði almennilega mátað sig í ráðherrastólinn sinn hafði hann afneitað tillögunni þrisvar.Sl. þriðjudag, bætti hann svo um betur og fór um hana hinum háðuglegustu orðum í útvarpin.
Næstur á svið í þessum farsa var svo heilbrgiðisráðherrann. Kaflinn í verkinu þar sem hann kemur við sögu er hvorki meira né minna en sjálft Ice-save málið; fjárhagsleg skuldbinding fyrir hönd þjóðarinnar upp á 600 til 700 milljarða króna. Ráðherrann hefur farið um það mál hinum hörðustu orðum.
Þá lítur þetta svona út með verkaskiptinguna þegar hér er komið sögu: Ögmundur er á móti Ice save, en með ESB. Jón er á móti ESB en með Ice-save! Svo bíðum við eftir nýjum útfærslum, með nýjum þátttakendum, í þessum sýndarleik.
Það eiga svo þessi mál sameiginlegt að með ráðherrunum í för er hópur svo nefndra stjórnarþingmanna, sem með sama hætti vill að þessi meginfrumvörp ríkisstjórnarinnar hljóti hraklegan endi og verði að lokum felld á Alþingi. Flóknara er það ekki.
Og nú er farið að tala um þessa makalausu stöðu sem einhvern sérstakt tákn um ný og lýðræðisleg vinnubrögð. Heyr á endemi! Dettur einhverjum í hug að það sé til marks um ný eða lýðræðisleg vinnubrögð þegar ríkisstjórn er með allt niður um sig í sínum stærstu málum eins og hér blasa við allri þjóðinni. Eða hvernig má það vera að þeim mun meiri sem tætingsbragurinn sé á málatilbúnaði ríkisstjórnarinnar, standi lýðræðið í landinu styrkari fótum?
Einar K. Guðfinnsson, alþingismaður
