Þegar hvorki er skeytt um skömm né heiður
Neikvæð niðurstaða fundar Alþjóðahvalveiðiráðsins þurfti ekki að koma nokkrum manni á óvart. Fyrir því er löng reynsla að út úr fundum þess ráðs kemur sjaldnast nokkuð skynsamlegt. Ástæðan er einföld. Meirihluti ráðsfulltrúann er ekkert kominn til þess að hlusta á rök. Þeir eiga það eitt erindi að fylgja eftir trúarsannfæringu sinni um bann við hvalveiðum, hvað sem tautar og raular.
Engum sem þekkir til datt í hug að með aðild okkar að Alþjóðahvalveiðiráðinu og málflutningi þar, yrði svörnum hvalaandstæðingum snúið. Breytti engu þó rökin væru öll okkar megin. Það er eins og að tala við steininn; ekki klappa steininn. Það gefur sig ekkert þegar menn eru fyrirfram löngu ákveðnir í því að skeyta hvorki um skömm né heiður. Láta skynsemina lönd og leið.
Þegar hvorki er skeytt um skömm né heiður
Á sínum tíma fórum við út úr Alþjóðahvalveiðiráðinu til þess að mótmæla því að ráðið sinnti ekki lögbundnu hlutverki sínu að stjórna hvalveiðum. Við bentum á ákvæði alþjóðlegra reglna sem gátu gefið möguleika á að stjórna hvalveiðum án atbeina Alþjóðahvalveiðiráðsins. Það er aðeins kveðið á um svo kallaðar viðeigandi stofnanir skuli hafa með stjórnun veiðanna að gera. Það er ekkert sem segir að þar sé einvörðungu átt við Alþjóðahvalveiðiráðið.
Yfirlýstur tilgangur okkar með þessari aðgerð var að stuðla að því að veiðar gætu hafist. Síðar lá fyrir það mat hvalveiðiþjóða eins og Japana að við yrðum að starfa innan CITES og Alþjóðahvalveiðiráðsins til þess að þeir treystu sér til þess að kaupa af okkur afurðir, sem var forsenda hvalanýtingar. Þá var ekkert annað að gera en að skella sér aftur inn í ráðið, þó allir vissu að ekkert yrði þar unnið á efnislegum forsendum. Við munum líka hvernig nokkrar aðildarþjóðir hikuðu ekki við að brjóta lög og reglur til þess að reyna að meina okkur inngöngu. Þar glitti í undarlega hlið á samstarfi okkar við margreyndar vinarþjóðir okkar, sem varla hefði verið hægt að ímynda sér fyrirfram. En það er þó alla vega árangur að þessar þjóðir voru ekki með uppsteyt lengur vegna aðildar okkar, nú á nýliðnum fundi.
Enginn getur meinað okkur að stunda vísindaveiðar
Nú liggur þá niðurstaðan fyrir af fyrsta fundinum sem við sitjum um árabil sem fullgildir aðilar. Og sú niðurstaða er skýr. Þó vísindaleg rök hnígi að því að veiðar á hval geti hafist, þó allt mæli í raun með því, hreyfa andstæðingar hvalveiða sig ekkert. Þeir sitja klossfastir við sinn keip. Enginn getur hins vegar meinað okkur að hefja vísindalegar veiðar. Enda væri það með ólíkindum, ef þjóðirnar ætluðu að koma í veg fyrir að við, - sjálf fiskveiðiþjóðin, - fengi að stunda nauðsynlegar vísindalegar athuganir á lífríki þess hafsvæðis, sem tilvera okkar byggist á. Liður í því væri að hefja hvalveiðar í vísindaskyni.
Við ætlum að hefja veiðarnar
Nú hefur verið lögð fram vísindaáætlun, sem gefur okkur færi á að hefja slíkar veiðar, burtséð frá nöldri hvalveiðiandstæðinga ( og hjáróma kvaki lagsbræðra þeirra hér á landi) Það tommast því áfram, þó hægt miði.
Aðalatriðið er hins vegar skýrt. Við ætlum að hefja veiðarnar. Alþingi hefur ályktað um það. Það sem við höfum aðhafst hefur allt miðað að því markmiði. Og frá því stefnumiði megum við ekki hvika. Þjóðarhagsmunir okkar eru í húfi.
