Greinar/Ræður
Erlendar fjárfestingar í sjávarútvegi? - Nei, takk!
ÞAÐ er engin ástæða til þess að heimila erlendar fjárfestingar í íslenskum sjávarútvegi og þess vegna tilefni til þess að andmæla því sjónarmiði sem kemur fram í leiðara Morgunblaðsins sl. föstudag um þau mál. Það er ekkert sem knýr á um slíka heimild og augljóst að erlend fjárfesting væri hrein ávísun á það að útlendingar fengju afnotarétt í íslenskri fiskveiðilandhelgi. Gegn slíku verður hins vegar að snúast af fullri hörku.
Við þurfum ekki erlenda sérþekkingu
Menn segja að það knýi á um heimild útlendinga til fjárfestingar í sjávarútvegi okkar að íslensk sjávarútvegsyrirtæki séu að fjárfesta í erlendum sjávarútvegsfyrirtækjum. Þetta er ekki sambærilegt. Menn eru að kalla eftir okkar fjárfestingu, vegna þeirrar sérþekkingar sem við höfum.
Enginn lætur sér detta það í hug að okkur skorti erlenda sérþekkingu inn í okkar sjávarútveg. Við erum með sjávarútveg í fremstu röð. Þessar gagnkvæmnisröksemdir eiga því einfaldlega ekki við.
Eru fjárfestar áhugalausir um sjávarútveginn?
Því er líka haldið fram að íslensk sjávarútvegsfyrirtæki sitji ekki við sama borð og önnur fyrirtæki á íslenskum markaði, vegna þess arna, séu ef til vill annars flokks kostur á hlutabréfamarkaðnum. En er þetta svona í raunveruleikanum? Finnst mönnum að hræringar síðustu mánaða í íslenskum sjávarútvegi bendi til þess að skortur sé á fjárfestum inn í öflug og góð íslensk sjávarútvegsfyrirtæki? Varla.
Heimildir til erlendrar fjárfestingar
Fyrir nú utan það að heimildir útlendinga til óbeinna fjárfestinga eru all nokkrar og líklega rýmri en menn gera sér almennt grein fyrir. Á það benti til dæmis Árni M. Mathiesen sjávarútvegsráðherra fyrir nokkru. Svo má líka vekja athygli á að stóru sölufyrirtækin okkar SÍF og SH sem eru skráð á markaði eru þannig í sveit sett að þar geta útlendingar fjárfest. Spyrja má af hverju það hafi ekki gerst í ríkari mæli.
Þeir þurfa á okkur að halda
Sjávarútvegur á Íslandi hefur mikla sérstöðu. Þetta er alvöru atvinnugrein, tæknivædd, framfarasinnuð og án ríkisstyrkja sem hefur verið og er enn burðarás þeirrar lífskjarasóknar sem hér hefur staðið í heila öld a.m.k. Sjávarútvegsauðlindin er okkur ómetanleg og ekkert getur komið í staðinn ef við missum á henni tök.
Það er eðlilegt að þjóðir með veikan sjávarútveg kalli eftir fjármagni og sérþekkingu frá okkur. En það þýðir ekki að við eigum að kalla yfir okkur Unilever og aðra þá erlendu auðhringi sem gætu með auðveldum hætti tekið okkar sjávarútveg í nefið án þess að finna fyrir því.
Eftir Einar K. Guðfinnsson
Höfundur er formaður sjávarútvegsnefndar Alþingis
