Erindisleysan mikla
Samfylkingin er nú að leggja af stað með hina sérstæðu könnun sína á viðhorfum félaganna til Evrópusambandsins. Athyglisvert er að heilt ár er nú að minnsta kosti liðið frá því að kunngert var um að efnt yrði til slíkrar könnunar og þar til nú, að segja má að undir hana hilli. Afraksturinn er síðan algjörlega óskiljanleg spurning sem nú er farin að valda deilum í flokknum
Þar er vítin að varast
Menn vita sem er að sjávarútvegsþátturinn hefur í huga fólks verið óyfirstíganlegur þröskuldur í vegi íslenskrar ESB aðildar.Það er þess vegna engin tilviljun, í ljósi þess að könnunin er nú yfirvofandi, að á undanförnum vikum og mánuðum hafa talsmenn ESB aðildar grímulaust reynt að halda því fram að sjávarútvegsstefna ESB yrði alls engin hindrun. Þannig er það þó ekki í raunveruleikanum. Því fer raunar víðs fjarri. Eftir því sem betur er rýnt í þann þátt málsins sem að sjávarútveginum snýr, verður það ljósar hversu fráleit ESB aðild yrði fyrir okkur almennt og þó alveg sérstaklega fyrir sjávarútveg okkar.
Í rauninni er það þannig að til stjórnkerfis Evrópusambandsins í fiskveiðistjórnarmálum höfum við engar fyrirmyndir að sækja. Aðeins ví
Þetta kerfi á öngvan vin
Engum er þetta betur ljóst en þeim sem við eiga að búa innan Evrópusambandsins. Gildir það jafnt um stjórnmálamenn embættismenn, sjómenn og útvegsmenn ESB - ríkjanna.
Undirritaður hefur tekið þátt í fjölmörgum fundum, hérlendis og erlendis með fulltrúum Evrópusambandsríkja þar sem sjávarútvegsmál hafa verið til umræðu, flutt þar framsögu og tekið þátt í umræðum um fiskveiðistjórnarfyrirkomulagið innan ESB. Á þessum fundum hefur allt borið að sama brunni. Það fyrirfinnst bókstaflega enginn ? nákvæmlega enginn ? sem ber í bætifláka fyrir þetta kerfi. Þessari aðstöðu má því sem best lýsa með umorðun fleygra orða: Þetta kerfi á öngvan vin.
"Fullkomið brjálæði"
Það er deginum ljósara að hin sameiginlega fiskveiðistefna Evrópusambandsins er hreinn óskapnaður, sem engu hefur skilað. Störfum í sjávarútvegi ESB snarfækkar, tekjur sjómanna hrynja, fiskistofnar eru í uppnámi og kerfið er á framfæri himinhárra ríkisstyrkja.
Í grein sem ég reit í Fiskifréttir 5. apríl sl. (sjá heimasíðu mína ekg.is) vék ég að umfjöllun hins virta breska tímarits Economist, um fiskveiðistjórnun ESB. Þar getur heldur betur að líta lýsinguna. Eftir að hafa útlistað óteljandi skafanka kerfisins er klykkt út með því að kalla fiskveiðistjórnarkerfið "fullkomið brjálæði". Það þarf varla frekari vitnanna við.
Hvað vakir fyrir mönnum?
Og því vaknar óhjákvæmilega spurningin: Hvað gengur mönnum eiginlega til, sem vilja reyna að teyma okkur Íslendinga á asnaeyrunum inn í þetta skelfilega umhverfi. Menn setja að vísu traust sitt á að aðlögunartími fáist og kannski einhverjar undanþágur. En það breytir ekki kjarna málsins.
Og þó svo að sannarlega glitti í ýmsar úrbætur á fiskveiðistefnunni er það lítil huggun. Enda er þar fráleitt allt sem sýnist. Sjálft Evrópusambandið er statt í miðri kreppu, þar sem takast á sjónarmið samræmingar og jafns aðgangs annars vegar og hins vegar kröfur um sjálfræði svæðanna. Á þessu skeri hefur endurskoðunin steytt og fyrir vikið er það enn svo, að hin sameiginlega fiskveiðistefna Evrópusambandsins á öngvan vin.
