Lifandi dauð
"Gagnvart öllu þessu stendur ríkisstjórnin sem brothætt skel; utan um ekki neitt. Lífsneistinn hefur slokknað og hún veit að erindi hennar við þjóðina er á þrotum. Hún lifir og er örugglega ekki á förum. En hún er þarna í fullkominni erindisleysu, barin áfram undir hótunum forsætisráðherrans, lífsgleðin horfin og hugsjónaneistinn slökknaður." Þannig er komist að orði í pistlinum sem hér fer á eftir þar sem farið er yfir stöðu ríkisstjórnarinnar eftir að einn hennar öflugasti liðsmaður, Ögmundur Jónasson heilbrigðisráðherra, yfirgaf ríkisstjórnina.
Afstaða okkar til Icesavemálsins
Kjarni málsins er þá þessi. Ríkisstjórnin lagði fyrir Alþingi kolómögulegt mál sem langflestir þingmenn stjórnarliðsins voru þó tilbúnir að samþykkja umyrðalaust. Stjórnarandstaðan og uppreisnarmenn úr VG tóku hins vegar völdin og breyttu málinu til betri vegar; við afstýrðum í raun stórslysi. Eftir stendur hins vegar afleitur samningur sem ríkisstjórnin ein getur borið ábyrgð á. Vandamálið sem við var að glíma var ekki bara Icesavemálið sjálft, heldur ekki síður samningurinn sjálfur, sem er ljóst að var algjört klúður. Ábyrgðinni á því klúðri getur ríkisstjórnin ekki vísað á neina aðra. Ríkisstjórnin ber sjálf ábyrgð á því klúðri sínu, skuldlaust og án nokkurs vafa. Niðurstaða okkar sjáflstæðismanna að sitja hjá var því við þessar aðstæður rökrétt
Lesa meira
Við Eyþór Árnason hittumst í göngum norður í Skagafirði í haust. Hann var þarna á gamalkunnugum slóðum. Fæddur og uppalinn að Uppsölum í Blönduhlíð og faðir hans Árni Bjarnason fyrrverandi hreppsstjóri hafði fyrr meir verið fjallkóngur og sem þekkti hverja þúfu og stein. Ég var þarna staddur í umboði æskuvinar míns og félaga Agnars H. Gunnarssonar oddvita á Miklabæ; og í fyrsta sinn í göngum á þessum slóðum. 
"Sumir þeirra fulltrúa voru afar ákafir og óþreytandi í þeirri málafærslu sinni að koma þessu á laggirnar. Þannig eiga líka kjörnir fulltrúar að vera. Fyrir aðra gat þessi söngur á stundum verið þreytandi ekki síst þegar maður þurfti að heyra í fimmtugasta skiptið hversu frábærir Vestfirðirnir væru og allir möguleikarnir sem hægt væri að virkja ef verkefnið færi af stað. Jú, jú – við Sunnlendingar værum svo sem alveg ágætir en Vestfirðingar væru útsjónarsamir og hinn harðgeri partur þjóðarinnar" skrifar Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir í pistli um upphaf háskólastarfs á Vestfjörðum.
