Lifandi dauð
"Gagnvart öllu þessu stendur ríkisstjórnin sem brothætt skel; utan um ekki neitt. Lífsneistinn hefur slokknað og hún veit að erindi hennar við þjóðina er á þrotum. Hún lifir og er örugglega ekki á förum. En hún er þarna í fullkominni erindisleysu, barin áfram undir hótunum forsætisráðherrans, lífsgleðin horfin og hugsjónaneistinn slökknaður." Þannig er komist að orði í pistlinum sem hér fer á eftir þar sem farið er yfir stöðu ríkisstjórnarinnar eftir að einn hennar öflugasti liðsmaður, Ögmundur Jónasson heilbrigðisráðherra, yfirgaf ríkisstjórnina.
Afstaða okkar til Icesavemálsins
Kjarni málsins er þá þessi. Ríkisstjórnin lagði fyrir Alþingi kolómögulegt mál sem langflestir þingmenn stjórnarliðsins voru þó tilbúnir að samþykkja umyrðalaust. Stjórnarandstaðan og uppreisnarmenn úr VG tóku hins vegar völdin og breyttu málinu til betri vegar; við afstýrðum í raun stórslysi. Eftir stendur hins vegar afleitur samningur sem ríkisstjórnin ein getur borið ábyrgð á. Vandamálið sem við var að glíma var ekki bara Icesavemálið sjálft, heldur ekki síður samningurinn sjálfur, sem er ljóst að var algjört klúður. Ábyrgðinni á því klúðri getur ríkisstjórnin ekki vísað á neina aðra. Ríkisstjórnin ber sjálf ábyrgð á því klúðri sínu, skuldlaust og án nokkurs vafa. Niðurstaða okkar sjáflstæðismanna að sitja hjá var því við þessar aðstæður rökrétt
Lesa meira
Í hruninu mikla 2008 kom mörgum manninum í hug að það hafi verið misskilningur að þessi þjóð gæti lifað sjálfstæð í þessu landi. Hún ætti að sameinast Danmörku, ganga undir Noregskonung og að sjálfstæði hennar væri aðallega spurning um peninga. Þessi sorgarumræða er gengin yfir en sýnir hvað sjálfstæðið er tæpt nema við munum eftir að berjast fyrir því á hverjum einasta degi.. Besta afmælisgjöfin til Jóns Sigurðssonar er að reisa virðingu þjóðarinnar fyrir sjálfstæðinu og rækta skilning hennar á þýðingu þess.
Undanfarnir mánuðir hafa um margt verið erfiðir fyrir íslensku þjóðina. Við hrun bankanna féll sú ímynd að Ísland væri „stórasta land í heimi“ og að Íslendingar væru almennt séð hæfileikaríkari og betri en aðrir. Dómharka þjóðarinnar í eigin garð er mikil og hleypur með ýmsa í gönur. Vissulega var margt sem fór aflaga í samfélaginu síðastliðin ár en neikvæðni og hatur út í náungann eru ekki gildi sem æskilegt er að einkenni íslenskt samfélag.
